Kopzorgen

francisco-moreno-255749.jpg

Deze is voor de prachtige vrouw die op Facebook schreef dat het allemaal geen zin meer heeft. Voor de fantastische gast die het plotse heengaan van zijn ouders dagelijks verdronk in alcohol. Voor de moedige man wiens vroegere droomjob plots elke mogelijkheid op toekomstige promotie de nek omwrong. Voor hen, en voor alle overlevers van een wegwerpmaatschappij. 

Meer aandacht voor psychisch welzijn

De tijd tikt, en dat is strontvervelend. Elke dag worden we gemeten en beoordeeld op wat de prestaties van de dag zijn. Vroeger kon je nog gaan spelen in het bos en tegen je ouders zeggen dat je wel terug zou zijn voor het eten, nu zijn er bijna geen bossen meer en wordt je beoordeeld op hoeveel minuten je te vroeg of te laat terug bent “want je hebt toch een telefoon bij”. En dan is het de schuld van de jeugd, die teveel gepamperd is, aldus oude zakken als Jean-Marie.  Probeer het eens, rustig zijn, als elke seconde van je leven op een timer staat.

De tijd prikt bij heel veel mensen die ’s ochtends eigenlijk geen zin hebben om op te staan, omdat het leven, met de woorden van Kommil Foo, opnieuw als een natte dweil keihard in het gezicht gaat slaan. Om heel veel redenen. Om pakweg één voorbeeld aan te halen: omdat ons al van kleins af aan wordt wijsgemaakt dat er een droomleven aankomt, terwijl we vechten om eenzelfde standaard als onze ouders aan te houden en we vrezen dat onze kinderen het minder goed gaan hebben.

De tijd kickt als een gelaarsde voet in je gezicht wanneer je beseft dat je aan dat ideaalbeeld niet voldoet, dat je wel geprobeerd hebt van die trein aan verwachtingen te halen maar dat de deuren voor je neus langzaam dichtgaan. En daar sta je dan, de trein gemist, in een wereld vol onbegrip. En dikwijls sta je alleen. Want een Facebookstatus lijmt geen gebroken hart, en zeldzaam is die ene bijzondere vriend of vriendin die de moeite neemt om te bellen of om een bericht te sturen, gewoon om te laten weten dat hij of zij er is voor je. De rest van de wereld zegt enkel dat je moet doorgaan, dat er kansen genoeg zijn.

Fuck deze tijd. Wat ben ik met kansen als je niet de moeite doet om te begrijpen wat er in mijn hoofd speelt? Wat moet ik met opportuniteiten als niemand luistert naar wat ik te vertellen heb? Wat is die keuze waar iedereen over spreekt? Is dat iets zoals ik die verplicht naar de supermarkt wordt gestuurd, en er niet voor mag kiezen om gewoon niks te kopen omdat er teveel verpakking aan is die je verplicht moet weggooien?

Het is tijd om meer te zorgen voor elkaar. Om te luisteren, écht te luisteren, en als dat te moeilijk wordt, stuur je vriend(in) dan naar een professionele luisteraar. Dat is oké. En als er pilletjes nodig zijn om beter te worden, dan neem je die zolang het moet. Dat mag. En ja, respect voor iedereen die het allemaal zonder kan. Maar evenveel respect voor wie af en toe eens kopzorgen heeft en tijd nodig heeft om dat te verwerken. Hier is alvast een schouder voor wie het nodig heeft. Want ik geloof niet in een wegwerpmaatschappij.


Showing 3 reactions

Please check your e-mail for a link to activate your account.
  • commented 2017-10-10 20:20:31 +0200
    Merci, Jan. Dit is wat ik denk. En jij schreef het op.
  • commented 2017-10-10 11:36:53 +0200
    Mooi gezegd Jan. En heel waar (spijtig genoeg)
    Lana
  • commented 2017-10-10 10:21:00 +0200
    Mooi Jan! Bedankt. x